Wbrew obiegowym opiniom, bufor ciepła w projekcie ogrzewania podłogowego pełni funkcję stricte hydrauliczną, a nie magazynową (rolę wielkiego akumulatora ciepła przejmuje wylewka betonowa lub anhydrytowa).

Jego głównym zadaniem jest zapewnienie odpowiedniego zładu wody wymaganego do procesu odmrażania parownika (tzw. defrostu). Pompa ciepła w tym trybie pobiera nagle dużą ilość energii z instalacji, aby stopić lód na jednostce zewnętrznej. Jeśli system nie zapewni stałego przepływu, pompa wyrzuci błąd.

• 1. Szeregowy na powrocie Zalecany

  Rozwiązanie najlepsze dla inwerterowych pomp powietrznych. Woda wracająca z podłogówki przepływa przez bufor (zbiornik 50–100 litrów), a zasilanie idzie bezpośrednio do rozdzielacza. Nie tracimy temperatury zasilania (brak zjawiska mieszania), a pompa ma zagwarantowany zład wody do odszraniania. Zalecana pojemność: ok. 15–20 litrów na każdy 1 kW mocy urządzenia.

• 2. Równoległy (Sprzęgło hydrauliczne) Wymusza spadek COP

  Stosowany najczęściej w układach z mieszaczami (np. gdy podłogówka działa razem z kaloryferami). Woda z pompy ciepła wpada do bufora, miesza się, i dopiero stamtąd jest tłoczona do obiegów przez niezależne pompy obiegowe. Niestety, wymieszanie wody zawsze podnosi wymaganą temperaturę pracy sprężarki o ok. 2–3 K, co bezpośrednio obniża współczynnik COP.

• 3. Układ Bezpośredni Wymaga rygoru

  Całkowity brak bufora. Układ dopuszczalny wyłącznie jako tzw. "Open Loop". Inwestor i instalator muszą zagwarantować stały przepływ masowy przez podłogę. Wymaga to rezygnacji ze strefowych siłowników termoelektrycznych na rozdzielaczach, aby nie dopuścić do sytuacji, w której termostaty zamkną pętle, gdy pompa rozpocznie defrost.