Dla nowoczesnego, dobrze izolowanego domu jednorodzinnego (standard WT2021) optymalne nachylenie krzywej grzewczej dla pompy ciepła połączonej z ogrzewaniem podłogowym wynosi od 0,3 do 0,4. W budynkach pasywnych wartość ta może spaść do 0,15–0,25, natomiast w starym budownictwie po termomodernizacji oscyluje w granicach 0,5–0,6.

Nachylenie (slope) decyduje o stromości wykresu i zmienia temperaturę zasilania proporcjonalnie do spadku temperatury zewnętrznej (reakcja na mróz), natomiast przesunięcie (offset) podnosi lub obniża całą krzywą o stałą wartość stopni w całym zakresie temperatur. Nachylenie reguluje dynamikę przy mrozach, a przesunięcie koryguje temperaturę bazową w ciągu całego sezonu.

Nie stosuje się osobnej krzywej grzewczej dla pojedynczego pomieszczenia na jednym rozdzielaczu, lecz projektuje się w łazience gęstszy rozstaw rur (np. VA 7,5 cm zamiast VA 15 cm) lub instaluje dodatkowy grzejnik elektryczny. Alternatywą jest zastosowanie modułu mieszającego dla wyodrębnionej strefy wysokotemperaturowej, co jednak obniża sprawność skraplania pompy ciepła.

W dobrze ocieplonym domu pracującym na optymalnej krzywej grzewczej, wysoka temperatura wody zasilającej nie jest wymagana – woda ma często 26–28°C. Ponieważ temperatura ciała człowieka to około 36,6°C, posadzka o temperaturze 24°C będzie w dotyku subiektywnie chłodna, co jest zjawiskiem całkowicie prawidłowym i świadczy o wysokiej efektywności energetycznej obiektu.

Panele podłogowe cechują się wyższym oporem cieplnym (R około 0,05 - 0,10 m2K/W) niż płytki ceramiczne (R około 0,01 m2K/W), co utrudnia przekazywanie ciepła z wylewki do pomieszczenia. Zmiana płytek na panele wymaga podniesienia temperatury zasilania o około 2–4°C, co oznacza konieczność podbicia przesunięcia krzywej o +2 K do +3 K lub nieznacznego zwiększenia nachylenia.