Jeżeli w uproszczonym modelu ogrzejemy powietrze z 20°C do 22°C i nie dodamy ani nie usuniemy wilgoci, higrometr pokaże niższą wartość. Cieplejsze powietrze ma wyższe ciśnienie pary nasyconej, dlatego ta sama ilość pary stanowi mniejszy procent stanu nasycenia.

Sposób przekazywania energii przez podłogę opisuję dokładniej w poradniku jak działa ogrzewanie podłogowe – obieg, powierzchnia grzewcza i sterowanie.

Przykład: dla 20°C i 50% RH punkt rosy wynosi około 9,3°C. Jeżeli wewnętrzna powierzchnia szyby lub narożnika spadnie do tej temperatury, lokalnie może pojawić się kondensacja, chociaż na środku pomieszczenia higrometr nadal pokazuje tylko 50%.

Każdy system ogrzewania może obniżyć wilgotność względną, gdy podnosi temperaturę pomieszczenia. Gorący grzejnik nie „spala” wilgoci, a niskotemperaturowa podłoga nie gwarantuje automatycznie prawidłowego mikroklimatu. O wyniku decyduje temperatura powietrza oraz cały bilans pary wodnej.

Bilans wilgoci można sprowadzić do prostej zasady: do domu para wodna trafia wraz z powietrzem zewnętrznym oraz jest wytwarzana wewnątrz; opuszcza go przez wentylację, infiltrację i dyfuzję, a chwilowo może być magazynowana w materiałach higroskopijnych. Ogrzewanie zmienia temperaturę i tempo niektórych procesów, lecz nie zastępuje tego bilansu.

Zimą powietrze zewnętrzne może mieć wysoką wilgotność względną, a jednocześnie zawierać niewiele pary wodnej. Po dostarczeniu do domu i ogrzaniu jego RH gwałtownie spada. Im większa wymiana powietrza, tym większa potencjalna utrata wilgoci – o ile wymiennik nie odzyskuje części pary, a źródła wewnętrzne jej nie uzupełniają.

Jako praktyczny zakres odniesienia dla mieszkań często przyjmuje się około 30–50% RH, przy czym długotrwałe przekraczanie 60% zwiększa potrzebę sprawdzenia źródeł wilgoci oraz temperatur zimnych powierzchni. W mroźne dni bezpieczna wartość może być niższa, jeżeli okna, narożniki lub mostki cieplne są chłodne i pojawia się na nich kondensacja.

Temperatura powierzchni podłogi powinna wynikać z obliczonej mocy, przeznaczenia pomieszczenia i rodzaju okładziny. Przegrzewanie podłogi nie jest metodą regulacji wilgotności. Może zwiększyć tempo wysychania materiałów i pogorszyć komfort, ale bez skutecznej wymiany powietrza wilgoć pozostanie w budynku.

Zbyt suche powietrze może nasilać odczuwanie suchości oczu, skóry i błon śluzowych. Z kolei trwałe zawilgocenie przegród sprzyja rozwojowi mikroorganizmów i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem problemów oddechowych. Dlatego celem nie jest osiągnięcie jak najwyższej RH, lecz stabilnego zakresu bez kondensacji oraz bez nadmiernej suchości.

Ogrzewanie podłogowe zwykle powoduje łagodniejszy, rozłożony na dużej powierzchni ruch konwekcyjny niż gorący grzejnik, ale nie tworzy domu wolnego od kurzu i alergenów. Znaczenie mają sprzątanie, filtracja, wentylacja, wilgotność, materiały oraz rzeczywista temperatura podłogi. Szerszą analizę znajdziesz w artykule czy ogrzewanie podłogowe jest zdrowe.

Podłogówka może obniżyć procentową wilgotność względną, gdy podnosi temperaturę, lecz nie usuwa wilgoci samym ogrzewaniem. Zimowy mikroklimat zależy przede wszystkim od zawartości wody w powietrzu zewnętrznym, strumienia wentylacji, infiltracji, temperatury zadanej, odzysku wilgoci oraz sposobu użytkowania domu.